UNERASE*

Shinn Asuka's POV 

เมื่อลืมตาตื่นขึ้นมาภาพที่เราเห็นตรงหน้ามีเพียงความว่างเปล่า ไม่ว่าจะมองไปทางไหนก็พบแต่ความว่างเปล่าที่บอกได้แค่ว่าเป็นสีขาวเท่านั้น ถึงแม้จะบอกไม่ได้ว่าที่นี่คือที่ไหน แต่จะให้พูดว่าไม่รู้จักเลยเสียทีเดียวก็ไม่ถูก ถ้าเดาไม่ผิดที่นี่คงจะเป็น...

' พี่คะ '

เราหันไปมองตามเสียงเรียกที่ดังจากด้านข้างซึ่งไม่ใช่ของใครอื่น... มายุ ...ที่นั่นมีคุณพ่อกับคุณแม่ยืนอยู่ด้วย พวกท่านรวมทั้งมายุต่างมองเราด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความสุข

' ชิน '

ครั้งนี้เสียงเรียกเป็นของสเตลล่า เธอวางมือของเธอลงบนมือของเราอย่างอ่อนโยนและมองหน้าเราด้วยรอยยิ้ม

อ่า... ว่าแล้วเชียวว่าต้องเป็นความฝันแบบเดิมอีก

ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมเราถึงไม่รู้สึกดีใจนัก... อาจจะเป็นเพราะเรารู้ดีว่าภาพที่เห็นทั้งหมดนี่คือความฝัน หรืออาจจะเป็นเพราะ... รู้ดีว่าภาพที่จะเกิดขึ้นหลังจากนี้คือภาพที่แสนเจ็บปวดที่ไม่ว่านานแค่ไหนเราก็ไม่สามารถลืมมันได้

แรงระเบิด 
เสียงกรีดร้อง 
น้ำตา 
เลือด 
แขนของมายุ 
เสียงของสเตลล่า

ภาพความทรงจำที่แสนโหดร้ายถูกฉายซ้ำแล้วซ้ำเล่าในความฝันที่ไม่อาจหลีกหนีได้ จนในที่สุดแล้วเราก็ต้องลืมตาตื่นขึ้น และพบว่าใบหน้าของตัวเองนั้นชุ่มไปด้วยเหงื่อ เราหอบหายใจถี่ด้วยความหวาดกลัว

' เป็นอะไรไป ฝันร้ายอีกแล้วหรอ ชิน? '

เรย์... เรย์ ซา บาร์เรล โชคดีที่มีหมอนี่เป็นเพื่อนร่วมห้อง มีแต่หมอนี่เท่านั้นที่คอยอยู่ข้างๆ ตอนที่เราตื่นจากฝันร้ายพวกนั้น

" อือ เรย์ ขอโทษทีนะที่ทำให้เดือดร้อน "

เราตอบไปอย่างอุ่นใจและหันไปหาหมอนั่นเผื่อว่าจิตใจจะสงบลงได้บ้าง... แต่ภาพที่เห็นกลับเป็นเพียงเตียงนอนที่ถูกจัดไว้อย่างงเป็นระเบียบ ไม่มีเรย์ที่มักจะยืนมองเราและส่งน้ำมาให้เราด้วยสีหน้านิ่งๆ นั้น มีเพียงความว่างเปล่าเท่านั้นที่อยู่เคียงข้างเราในเวลานี้

จริงสินะ เรย์... หมอนั่นตายไปแล้วนี่ ตั้งแต่สงครามครั้งก่อนที่เราไม่สามารถทำอะไรได้เลย

ถึงแม้สงครามจะจบลงไปแล้ว... แต่ความฝันของเราก็ยังคงเป็นเรื่องเดิม 

ความอึดอัดอย่างบอกไม่ถูกนี้ทำให้เราหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วกดโทรออกอย่างรวดเร็ว... เสียงสัญญาณโทรศัพท์ลากเสียงดังยาวซักพักก่อนที่เสียงตอบรับของลูน่ามาเรียจะดังผ่านเข้ามา

" ชิน มีอะไรเหรอ โทรมาตอนนี้? เป็นอะไรรึเปล่า? "

ลูน่า...

" เปล่าหรอก ไม่มีอะไร... ชั้นแค่... ฝันร้ายนิดหน่อยน่ะ "

" อะไรกัน เรื่องแค่นี้เอง! ทำตัวเป็นเด็กขี้อ้อนไปได้นะนายเนี่ย! "

" ฮ่ะๆๆ นั่นสินะ ขอโทษทีนะ ลูน่า "

" ช่างเถอะ รีบๆนอนได้แล้วนะ เดี๋ยวพรุ่งนี้ก็ตื่นไม่ไหวกันพอดีหรอก! "

" อือ... ราตรีสวัสดิ์นะ "

" ราตรีสวัสดิ์ "

ฟังจากน้ำเสียงแล้ว ดูเธอจะยังไม่ค่อยตื่นดีซักเท่าไหร่ เสียงของเธอทำให้เราสบายใจขึ้นมาบ้างก็จริง แต่ก็ยังไม่ทำให้ภาพความฝันพวกนั้นหายไปได้ในตอนนี้ ถึงลูน่าจะบอกว่าเป็นเรื่องแค่นั้น... แต่สำหรับตัวเราแล้วมันเป็นอะไรที่มากกว่านั้น มากพอที่จะทำให้เราต้องทนทุกข์ทรมานกับมันได้อย่างนี้ทุกคืน

ลูน่า... ไม่เคยรู้เรื่องนี้เลย ( แต่เราก็ไม่อยากให้เธอต้องมาเป็นห่วงเราเพราะเรื่องนี้หรอกนะ! )

ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ที่น้ำตาไหลออกมา... แต่คืนนั้นทั้งคืนเราทำได้เพียงร้องไห้... ร้องไห้ออกมาเพื่อระบายความเศร้าที่เกินจะรับไหว

ถึงจะบอกว่าคนเราทุกคนเกิดมาย่อมพบกับเรื่องที่ดีและเรื่องที่เลวร้าย แต่จะบอกว่าเรื่องทั้งหมดนี่ มันเป็นเรื่องธรรมดาที่ช่วยอะไรไม่ได้อย่างนั้นเหรอ? จะบอกให้เด็กอายุ 16 อย่างเราทนแบกรับเรื่องพวกนี้เอาไว้โดยไม่เก็บมาใส่ใจเลยงั้นเหรอ??

ทั้งครอบครัว
ทั้งเพื่อน
ทั้งคนรัก

เราเสียไปหมดแล้ว... หมดทุกอย่างแล้วจริงๆ...

.....

แต่งเพราะ... ฟิคที่อ่านมันบิวท์ เพลงมันบิวท์ อารมณ์มันบิวท์ แฟนอาร์ทมันบิวท์ เกมมันบิวท์(?)

จริงๆ ที่คิดไว้มันไม่ได้จบแค่นี้แต่ที่เหลือแอบตัดอารมณ์ซึ้งเลยเอาไว้แค่นี้ดีกว่า = =;;
ต่อจากนี้มันจะเกี่ยวกับชินและคนที่จะคอยเทคแคร์นู๋ชินค่ะ ทายซิว่าใคร ใบ้ว่าไม่ใช่ลูน่าแน่นอน (ฮา) 

นี่ก็ดึกแล้วด้วย ( ตี 2 โดยประมาณ ) ก็เลยเอาเป็นว่าวันนี้พอแค่นี้แหละ ;_____; ชินจ๋า...
ใครไม่ชอบชินเราไม่สน ใครว่าชินเกรียนเราไม่สน ใครเบื่อชินเราไม่สน...
แต่ก่อนอื่นสารภาพบาปเล็กน้อย(?) ส่วนนึงที่ชอบชินสารภาพว่าเราชอบเดสทินี่...

❤ unerase*