U N E R A S E *

Bleach | TwoShot

----------------------------------------

Another piece of memory. || past tense of The lost memory.

Author's Note | ช็อตที่ 2 นี้จะบอกว่าไม่เกี่ยวอะไรกับคู่แรกเลย!! แค่อยากแต่งฉากต่อสู้!! อยากจิ้นของแปลก!! ก๊าก

Disclaimer | ตัวละคร สถานที่ และเนื้อเรื่อง อ้างอิงจากคอมมิคเรื่อง บลีช ที่วาดโดย อ.คุโบะ

Warning | slight yaoi , คู่แปลกสุดชีวิต 

----------------------------------------

"เข้ามา... คุโรซากิ อิจิโกะ"

สิ้นคำประกาศสงครามจากเอสปาด้าหนุ่ม อุลคิโอร่า ซิฟเฟอร์ ตัวแทนยมทูต คุโรซากิ อิจิโกะ พุ่งตัวเข้าจู่โจมศัตรูอย่างรวดเร็วด้วยดาบฟันวิญญาณสีดำสนิท ซันเงสึ แต่ทว่าฝ่ายเอสปาด้านั้นกลับสามารถหยุดดาบไว้ได้ด้วยมือเพียงข้างเดียว พลันนิ้วยาวทั้งห้ากุมเอาคมดาบที่หันเข้าใส่

สัมผัสเพียงเล็กน้อยบนอาวุธประจำกายส่งผลให้ยมทูตหนุ่มรีบเว้นระยะห่างออกมาอย่างรวดเร็ว สายตาทั้งคู่จับจ้องไปยังสีหน้าที่นิ่งเฉยของร่างเบื้องหน้าอย่างหวั่นเกรง คิ้วสีชาทั้งสองข้างขมวดเข้าหากัน ในขณะเดียวกับที่นัยน์ตาสีเข้มคู่นั้นฉายแววมุ่งมั่น อิจิโกะยกฝ่ามือขึ้นระดับในหน้า ฉับพลันพลังกดดันวิญญาณรอบกายพุ่งสูงขึ้นอย่างหนักหน่วง สายตากลับไปมองหาเป้าหมายเดิมอีกครั้ง

"เอาจริงล่ะนะ"

".................."

ของแข็งสีขาวค่อยๆปรากฎขึ้นบริเวณใบหน้าของตัวแทนยมทูตผมชาและก่อรูปร่างขึ้นเป็นหน้ากากที่มีลัษกณะคล้ายหัวกะโหลกมนุษย์ ทันใดนั้นร่างของคุโรซากิ อิจิโกะก็หายไปจากประสาทการมองเห็นของอุลคิโอร่า ร่างในชุดดำที่หายไปปรากฎตัวขึ้นอีกครั้งข้างหลังผู้เป็นศัตรู

เป็นอีกครั้งที่การโจมตีจากดาบด้ามดำถูกหยุดลงอย่างรวดเร็วด้วยมือเพียงข้างเดียว แต่ไม่ง่ายดายดังเช่นการโจมตีเมื่อครั้งก่อน เอสปาด้าหนุ่มที่ยังคงทำหน้านิ่ง เหวี่ยงแขนสวนกลับอย่างรวดเร็วเมื่อการโจมตีถูกหยุดลง นิ้วสีซีดชี้ตรงไปยังกลางหน้ากากของยมทูตผมชาก่อให้เกิดลำแสงสีแดงซึ่งเต็มไปด้วยพลังงานที่ปลายนิ้ว ลำแสงถูกยิงออกไปด้วยความเร็ว แรงระเบิดทำให้เกิดควันขึ้นปกคลุมรอบบริเวณ

ร่างในชุดขาวยืนนิ่งในท่าปกติ นัยน์ตาสีมรกตมองหาศัตรูที่หลบซ่อนตัวอยู่ท่ามกลางกลุ่มควัน ริมฝีปากซีดเอ่ยถ้อยคำออกมาอย่างเบาบางไม่ต้องการให้ใครได้ยิน

" 3 "

" 4 "

" 5 "

ลำแสงสีดำที่สร้างจากคมดาบตัดผ่านกลุ่มควันมุ่งตรงมายังร่างที่ยังคงยืนนิ่ง นัยน์ตาสีมรกตเปลี่ยนเป้าหมายไปยังวิถีการโจมตีของคู่ต่อสู้ เพียงแต่ถึงกระนั้นก็ยังไม่มีท่าทางร้อนใจใดๆแสดงออกมา เอสปาด้าหนุ่มกระชับมือเนือฝักดาบ อย่างรวดเร็ว เขาชักดาบออกมาปัดการโจมตีที่รุนแรงที่สุดของอีกฝ่ายไปได้อย่างง่ายดาย

"พลังทำลายตกลงเยอะเลยนะ"

ควันที่บดบังร่างของทั้งคู่เริ่มจางหาย นัยน์ตาของทั้งคู่จ้องประสานกันอีกครั้ง คู่หนึ่งเต็มไปด้วยความตึงเครียด อีกคู่หนึ่งแฝงไว้ซึ่งความรู้สึกเหยียดหยาม

ยมทูตหนุ่มพุ่งเข้าจู่โจมฝ่ายตรงข้ามอีกครั้งหวังจะสร้างความเสียหายแก่ศัตรูให้มากที่สุดภายในเวลาอันจำกัด

" 10 "

หลังจากการโจมตีรุกรับอยู่หลายหน ในที่สุดร่างในชุดดำก็ถอยห่างออกมา เสียงหอบดังลอดออกมาอย่างห้ามไม่ได้ สภาพร่างกายที่บอบช้ำจากการต่อสู้หลายครั้งหลายคราทำให้ในตอนนี้แทบจะทรงตัวไม่อยู่

" 11 "

สิ้นวินาทีที่ 11 หน้ากากที่เป็นที่พึ่งเพียงหนึ่งเดียวเกิดรอยร้าวขึ้น และแตกสลายไปอย่างรวดเร็ว พร้อมๆกับสติที่จางหายไปทีละน้อย

"11 วินาทีสินะ เวลาที่เจ้าคงหน้ากากนั่นไว้ได้... ข้าไม่รู้หรอกนะว่ามันคืออะไรแต่ว่า..."

เอสปาด้าหนุ่มกระชับมือข้างที่ถือดาบเพื่อเตรียมการโจมตีครั้งสุดท้าย ดาบยาวที่เต็มไปด้วยรอยเลือดถูกแทงทะลุผ่านตัวยมทูตผมชาเข้ากลางลำตัว เลือดจากทุกบาดแผลไหลไม่หยุด ความบาดเจ็บในครั้งนี้ฉุดรั้งจนแทบคงสติไว้ไม่อยู่ ร่างที่อ่อนเปลี้ยถูกเหวี่ยงออกจากคมดาบอย่างไม่ใยดี

"จบแค่นี้ล่ะนะ คุโรซากิ อิจิโกะ"

โดยที่ไม่รู้ตัว เอสปาด้าหนุ่มเดินเข้าหาร่างที่บัดนี้ไร้ซึ่งความรู้สึก มือข้างหนึ่งถูกยกขึ้นหมายจะสร้างบาดแผลบริเวณช่วงอก หากแต่ยังไม่ทันได้ลงมือพลังกดดันวิญญาณจำนวนมหาศาลเข้าปกคลุมไปทั่วบริเวณ กระทั่งทำให้สีหน้าที่วางเฉยมาตลอดฉายแววตระหนก

...พลังกดดันวิญญาณนี่มัน... ลักษณะเดียวกับฮอลโลว์ ...รุนแรงมาก

เอสปาด้าหนุ่มผวาเล็กน้อยเมื่อรู้สึกถึงความชื้นบนใบหน้าซึ่งเกิดขึ้นจากหยาดเหงื่อเป็นความรู้สึกที่เขาไม่เคยสัมผัสมาก่อน ภาพของเด็กหนุ่มผมสีชาในชุดกิโมโนสีดำที่สะท้อนในสายตาของเขา บัดนี้เริ่มเกิดการเปลี่ยนแปลงขึ้น สีผิวและสีผมค่อยๆซีดจางลง เช่นเดียวกับกิโมโนที่เริ่มกลายเป็นสีขาว 

แตกต่าง... ไม่สิ ตรงกันข้ามเลยต่างหาก คุโรซากิ อิจิโกะก่อนหน้านี้ กับสภาพที่เราเห็นอยู่ตอนนี้

ร่างที่ไม่น่าจะลุกยืนขึ้นได้ กลับค่อยๆดันตัวลุกขึ้นอย่างช้าๆ บาดแผลทั่วทั้งร่างกายกำลังเชื่อมปิดอย่างรวดเร็ว คุโรซากิ อิจิโกะ ลุกขึ้นยืนอย่างสมบูรณ์พร้อมได้อีกครั้งในสภาพที่ดีเสียยิ่งกว่าก่อนจะทำการต่อสู้ ใบหน้าไร้สีไม่มีการแสดงความรู้สึกใดๆ ดวงตาที่ค่อยๆเปิดขึ้นแสดงให้เห็นถึงความแตกต่างที่น่ากลัว ตาขาวกลับกลายเป็นสีดำ นัยน์ตาที่เคยเป็นสีน้ำตาลกลับไร้ซึ่งสีสัน

"เฮอะ... โทษทีนะ แต่ชั้นไม่คิดจะปล่อยให้นายเจาะรูร่างของเจ้านี่ได้ตามใจชอบเป็นครั้งที่ 2 หรอกนะ"

โทนเสียงและวาจาที่แตกต่างทำให้เอสปาด้าหนุ่มรู้สึกได้ทันที ถึงจะใช้ร่างกายเดียวกันแต่จิตใจที่ควบคุมร่างอยู่ตอนนี้เปลี่ยนไปแล้ว...

"เจ้าเป็นใครกัน"

"ก็แค่ทหารม้าที่รับหน้าที่คุ้มกันองค์ราชา... ถึงมันจะกระจอกไปหน่อยก็เหอะนะ"

หลังจากการพิจารณาจากพลังกดดันวิญญาณที่พวยพุ่งออกมาอย่างล้นเหลือ กับกริยาวาจาของผู้ที่อยู่ตรงหน้า ทำให้ได้ข้อสรุปมาเพียงหนึ่ง

"ฮอลโลว์... สินะ"

"ก็เออสิ เหมือนกับพวกแกนั่นแหละนะ"

"ทำไมเจ้าถึงไม่คิดจะเข้ายึดครองร่างเสียเองแล้วมาเข้าพวกกับอารันคาร์อย่างพวกเราล่ะ"

"โว้ย รำคาญน่า ในเมื่อเจ้านั่นมันยังมีกึ๋นพอจะจัดการกับสัญชาตญาณการต่อสู้ของตัวเองได้ ข้าก็จะขออยู่อย่างงี้ต่อไปก็เท่านั้นแหละ"

"เหตุผลล่ะ?"

บทสนทนาเงียบหายไปอยู่ครู่หนึ่ง

นัยน์ตาไร้สีจ้องมองใบหน้าที่ไร้ซึ่งความรู้สึกของอีกฝ่ายอย่างไม่สพอารมณ์

"ไม่มี"

คำตอบที่ได้รับสร้างความสงสัยให้แก่เอสปาด้าหนุ่มเล็กน้อย แต่กระนั้นก็ยังคงตั้งคำถามต่อไป

"ไม่มีเหตุผล?"

"เออ ไม่มี เหตุผลที่อย่าง -ข้าเข้าร่วมกับเจ้าไปก็ไม่มีอะไรดีขึ้นมา- หรือ -ข้าชอบที่เป็นแบบนี้- น่ะไม่มีหรอก ข้าก็แค่จะจัดการมันด้วยตัวของข้าเอง ไม่ปล่อยให้ใครฆ่ามันก่อนข้าหรอกนะ"

"จะบอกว่า เจ้าจะจัดการข้าที่นี่งั้นสินะ"

คำถามจากปากเอสปาด้าหมายเลขสี่ ทำให้เกิดรอยยิ้มเหยียดหยันขึ้นบนใบหน้าไร้สีสันของคู่สนทนา

"เข้าใจอะไรง่ายดีนี่"

"ชื่อของเจ้าล่ะ"

"ชิโรซากิ ...เจ้าราชางี่เง่ามันตั้งให้งี้แน่ะ"

"เอสปาด้าลำดับ 4 อุลคิโอร่า ซิฟเฟอร์"

"ก่อนจะสู้ขอบอกเจ้าอย่าง ซีโร่น่ะทำอะไรข้าไม่ได้หรอกนะ..."

มือสีซีดจางของทั้งคู่กระชับดาบของตน และพุ่งเข้าหากันอย่างรวดเร็ว แรงปะทะก่อให้เกิดการสั่นสะเทือนขึ้นไปทั่วบริเวณ ในเวลายังไม่ถึง 1 วินาที เสียงปะทะกันของดาบฟันวิญญาณทั้งคู่ดังขึ้นต่อเนื่องมากมายจนไม่สามารถบอกได้ว่าเป็นครั้งที่เท่าไหร่

ระดับฝีมือแตกต่างกันจริงๆ

นัยน์ตาสีมรกดมองหาช่องว่างสำหรับการบุกโจมตี แต่ยิ่งปะทะกันมากเท่าไหร่ พละกำลังแะลความเร็วของอีกฝ่ายกลับยิ่งเพิ่มสูงขึ้นเรื่อยๆ

จนกระทั่งในที่สุดปลายดาบสีขาวบริสุทธิ์ทะลุผ่านร่างของศัตรูทางรูฮอลโลว์บริเวณช่วงอก

"เกมโอเวอร์"

ลำแสงสีขาวที่เกิดขึ้นจากพลังงานสะสมของพลังกดดันวิญญาณปริมาณมหาศาล ระเบิดขึ้นระหว่างช่วงลำตัวของเอสปาด้าหนุ่ม เมื่อรู้สึกได้ถึงพลังกดดันวิญญาณอันรุนแรงสิ่งที่เขาสามารถทำได้ในตอนนี้คือเคลื่อนไหวด้วยความเร็วสูงสุดเพื่อทิ้งระยะห่างออกจากบริเวณนั้นให้ได้มากที่สุด

แต่การหลบหนีไม่เป็นผล เมื่อรัศมีระเบิดนั้นกว้างและมีความรุนแรงมากกว่าการโจมตีของ คุโรซากิ อิจิโกะ หลายเท่าตัว

"ตายแล้ว รึยังหว่า?"

นัยน์ตาไร้สีเหลือบลงมองร่างที่นอนแน่นิ่งอยู่กับพื้นของศัตรู

ด้วยความประมาท ฝ่ามือสีซีดจางของเอสปาด้าหนุ่มที่นอนอยู่กับพื้นเมื่อครู่ พุ่งเข้าเสียบทะลุช่วงอกของฮอลโลว์ในรูปกายของมนุษย์อย่างไม่ทันตั้งตัว

เมื่อเอสปาด้าชักมือกลับ เลือดสีดำไหลพุ่งออกจากแผลที่เพิ่งได้รับมา ร่างของทั้งคู่อยู่ในสภาพนิ่ง ไร้ซึ่งการเคลื่อนไหว เนื่องจากสภาพร่างกายที่ย่ำแย่

แต่ไม่นานนักร่างที่สมควรจะล้มทรุดลงไปจากบาดแผลที่ตัดเอาอวัยวะสำคัญหลายส่วนฉีกขาด กลับเริ่มขยับตัวอีกครั้ง เลือดค่อยๆหยุดไหลออกจากบาดแผลจากความสามารถในการคืนสภาพหรือรักษาด้วยพลังวิญญาณ ซึ่งสร้างความตื่นตระหนกให้แก่ร่างเบื้องหน้าอย่างมาก

"ข้าได้ยินมาว่า... เจ้าน่ะจะสร้างบาดแผลที่เดียวกับรูฮอลโลว์ของนายให้กับคู่ต่อสู้ที่เจ้าสนใจ..."

ฮอลโลว์หนุ่มก้าวเดินเข้าหาอีกฝ่ายอย่างช้าๆ จนกระทั่งเหลือระยะห่างจากกันเพียงเล็กน้อย ร่างเล็กแต่แข็งแกร่งของ คุโรซากิ อิจิโกะ ยกมือขึ้นสัมผัสที่ใบหน้าอันนิ่งเฉย

"อันที่จริง ข้าเองก็ถูกใจเจ้าเหมือนกันล่ะว่ะ"

สิ้นคำฮอลโลว์หนุ่มดึงใบหน้าตรงหน้าเข้าประทับริมฝีปากกับตน

"ถือซะว่าเป็นของฝากจากข้าก็แล้วกัน"

รอยยิ้มเหยียดปรากฎขึ้นบนใบหน้าอีกครั้ง ก่อนที่ร่างฮอลโลว์นั้นจะปล่อยมือออกจากใบหน้าของอีกฝ่าย

แต่ทว่าเมื่อฝ่ามือสีซีดถูกถอนออกจากใบหน้า เอสปาด้าหนุ่มกลับยกมือทั้งสองข้างขึ้นสัมผัสใบหน้าที่ซีดเผือกเช่นเดียวกับตัวเอง และก้มลงจุมพิตตอบฮอลโลว์หนุ่ม

ร่างสูงสอดแทรกลิ้นเข้าไปยังช่องปากของอีกฝ่าย กวาดเอาความหอมหวาน พร้อมๆกับความรู้สึกที่มีต่อกัน จนกระทั่งทั้งคู่ผละออกจากกัน

"ข้าแพ้แล้ว"

"มันเห็นๆอยู่ อย่างเจ้าน่ะไม่มีทางชนะข้าได้หรอก"

"มั่นใจจังนะ"

"ครั้งนี้ข้าจะไม่ฆ่าเจ้าก็ได้ แต่เจ้าเองก็ต้องห้ามฆ่าเจ้าหมอนั่นเหมือนกันนะ"

"ถ้าฆ่าทิ้งซะ ก็น่าเสียดายตัวเจ้าที่อยู่ข้างในแย่น่ะสิ"

"เฮอะ ถ้าเจ้าไม่โดนฆ่าตายซะก่อน คงจะได้เจอกันอีก"

ฮอลโลว์หนุ่มเพียงแค่ยิ้มเยาะเล็กๆ ก่อนจะจมหายกลับเข้าไปยังจิตใต้สำนึกของผู้เป็นนาย

..

..

..

"แล้วข้าจะรอ วันที่จะได้พอกับพวกเจ้าอีก"

----------------------------------------

end. [ shirosaki hichigo's side line ]

----------------------------------------

เอ้าจบตอนสอง >3<

2 รูปนี้มันคือภาพปกหนังสือชิแมะ 555+ //ฟีลลิ่งให้ฟร่ะ

เหอะ..!! ใครอ่านตอนแรกแล้วคิดว่า "ตอนสองมันคงมีอะไรเกี่ยวกับ ราชา อาชา ให้ได้อ่านกัน"
คิดผิดถนัดเลยล่ะเฟ้ยยย!! //แต่งเองอ่านเองยังฮาเองเลยเว้ย จิ้นมาได้ไงว่ะคู่นี้
แต่จะบอกว่าพล็อตตอนนี้มันมาก่อนตอนแรกอีก ก๊ากกกก แต่ดันแต่งทีหลัง
ด้วยความคิดที่ว่าอยากจับอะไรขาวๆมาเจอกันน่ะนะ =w=''

รูป "ประกอบฉาก" อยากวาดอ่ะค่ะ แต่ยังไม่ได้วาด กรี๊ซซซซ
เอาไปร่างไว้ในสมุดไม่ได้ น้องเปิดดู เดี๋ยวน้องตกใจว่ามันคืออะไร (ฮา)

the end of MEMORY.

▼ ปัจฉิมลิขิตโซน

ปล. ชิโรซากิ ฮิจิโกะ เป็นชื่อเรียกเต็มๆของฮอลโลว์อิจิโกะที่เอามาจากเว็บต่างชาติเน้อว
ปปล. ชิโรซากิ = ขาว คุโรซากิ = ดำ ที่มาของนามสกุลจร๊ะ
ปปปล. ส่วนฮิจิโกะ คาดว่ามาจาก h!ichigo ที่เขียนกัน พอจะเขียนเป็นชื่อเลยตัดได้ ! ออกซะ 555+
ปปปปล. กริมจอว์อยู่คงฉุนน่าดูเนอะ โดนเจ้าซีดขโมยจูบสุดที่รัก...
ปปปปปล. แพร์หลักที่นุชอบที่สุดคือ グリ→ 一護 ♥ 冬獅郎 ไม่เปลี่ยนแปลงจร๊ะ
ปปปปปปล. ไฮโซใช้ภาษายุ่น... กริมม์→ อิจิโกะ ♥ โทชิโร่ นั่นแหละจร๊ะ
ปปปปปปปล. ห้ามบอกว่า 15 เคะชิโร่ ไม่งั้นมีแบน T3T งอนนะเออ
ปปปปปปปปล. อยากวาดฉากผลัดกันคิสของสองคนนั้นจัง...
ปปปปปปปปปล. ใกล้จะเปิดเรียนแล้ว กรี๊ดดดด วันหยุดของช้านนน
ปปปปปปปปปปล. ติดแชทบ็อกซ์ดีมั้ยน่อ จะได้เอามาบ่น
ปปปปปปปปปปปล. ชอบไอ้ตัวหนังสือวิ่งๆ ข้างบนจัง มันแปลกดี ก๊ากกกก
ปปปปปปปปปปปปล. สปอยล์ดีเกรย์แมนตอนนี้มันโฮกมาก... แต่ยังไม่แปล เชอะ!!
ปปปปปปปปปปปปปล. มันเป็นอะไรของมันว่ะ... ไว้ค่อยอัพแปลให้ ยังไงก็ขอวาดแฟนอาร์ทก่อนน้า =w=''
ปปปปปปปปปปปปปปล. วันก่อนโดนลูกเห็บกระเด็นใส่หัวด้วยตอนออกไปตากฝนเอาหนังสือพิมพ์เข้าบ้าน...