U N E R A S E *

Bleach | TwoShot

----------------------------------------

The lost memory.

Author's Note | 2 ช็อตสั้นๆ ที่จู่ๆก็เกิดอยากเขียนขึ้นมาซะดื้อๆ ทิ้งเรื่องเดิมเอาไว้ก่อนเพราะเนื้อเรื่องต้นฉบับก็ไม่เดินเหมือนกัน ถ้ารอไม่ไหวเราจะทำการซุยต่อเองเลย แต่ตอนนี้พักสมองมาแต่เรื่องสั้นแบบที่ชอบดีกว่า~

Disclaimer | ตัวละคร สถานที่ และเนื้อเรื่อง อ้างอิงจากคอมมิคเรื่อง บลีช ที่วาดโดย อ.คุโบะ

Warning | แปลกประหลาด, ไร้สาระ, ไม่มีเป้าหมายอะไรทั้งสิ้น

----------------------------------------

"อ... อือ..."

ดวงตาที่ปิดสนิทมาจนถึงเมื่อครู่ ค่อยๆเปิดขึ้นอย่างช้าๆ แสงสว่างเล็ดลอดผ่านเข้าไปกระทบกับนัยน์ตาสีเข้ม และสะท้อนภาพผนังห้องสีดำไปยังประสาทรับรู้ของเจ้าของ นัยน์คู่นั้นหรี่ลงเล็กน้อยเพื่อปรับโฟกัสภาพให้ชัดเจนยิ่งขึ้น ก่อนจะเบิกโพลงขึ้นอย่างรวดเร็ว

เจ้าของร่างรีบลุกขึ้นมาอยู่ในท่านั่งเมื่อรู้สึกตัวว่าตัวเองอยู่ที่ไหน ทว่าการเคลื่อนไหวเมื่อครู่ทำให้เขาต้องร้องออกมาเบาๆ เนื่องจากบาดแผลบนตัวจำนวนนับไม่ถ้วนที่เขาได้รับมาจากการต่อสู้ที่ผ่านมา

พลันภาพในอดีตก็ปรากฎขึ้นมาในมโนภาพของเขา

ดาบยาวที่เต็มไปด้วยรอยเลือดถูกแทงทะลุผ่านตัวเขาตรงกลางลำตัว เลือดจากทุกบาดแผลไหลไม่หยุด สติที่แต่เดิมก็แทบจะไม่เหลือแล้ว ยิ่งเลือนลางมากขึ้นไปอีก ร่างของเขาถูกเหวี่ยงออกจากตัวดาบอย่างไม่ใยดี

' จบแค่นี้ล่ะนะ คุโรซากิ อิจิโกะ '

นั่นเป็นประโยคสุดท้ายที่เขาได้ยิน ก่อนที่ทุกอย่างจะหายไปพร้อมกับความมืดมินที่มาเยือน

เราแพ้สินะ ...แต่ว่าทำไมเรายังมีชีวิตอยู่ ถ้างั้นเจ้านั่น...

"รู้สึกตัวแล้วเหรอ... คุโรซากิ อิจิโกะ"

"!!!"

เมื่อได้ยินเสียงที่คุ้นหูเรียกชื่อตัวเองจากทางด้านหลัง อิจิโกะจึงรีบหันหลังกลับไปมองยังศัตรูคนล่าสุดที่ตนประดาบด้วย และภาพเบื้องหน้านั้นคือร่างที่เต็มไปด้วยบาดแผลของ อุลคิโอร่า ซิฟเฟอร์ เอสปาด้าที่แกร่งเป็นลำดับที่ 4 จากทั้งหมด 10 ตน

"อุลคิโอร่า...!!?"

"............"

ห...หมายความว่ายังไงกัน?! เจ้านั่น -ถึงสีหน้าจะปกติ- แต่จากสภาพนั่นแล้วก็ไม่น่าจะดีไปกว่าเรามากนัก ไม่สิ แย่กว่าด้วยซ้ำ หรือว่าเราชนะหมอนั่นได้? ถ้าอย่างงั้น...

ดวงตาสีเข้มของอิจิโกะ แสดงออกซึ่งความสับสนอย่างเห็นได้ชัด ตรงกันข้ามกับฝ่ายศัตรูที่ยังคงวางสีหน้านิ่งเฉย นัยน์ตาสีมรกตมองลงไปยังร่างที่สั่นเทาของอีกฝ่ายอีกฝ่ายอย่างไร้ความรู้สึก

"ข้า หรือเจ้า ใครเป็นฝ่ายชนะกันแน่ งั้นสินะ?"

สิ้นคำ สายตาของทั้งคู่ต่างจับจ้องมองยังใบหน้าของกันและกัน คิ้วสองข้างของอิจิโกะขมวดเข้าหากันเล็กน้อยแทนคำตอบของคำถามเมื่อครู่

อุลคิโอร่าจ้องมองสีหน้าของอีกฝ่ายอยู่พักหนึ่ง

"เจ้าชนะ ข้าแพ้ นี่เป็นผลลัพธ์ของการดวลเมื่อครู่"

"!!"

บ... บ้าน่า ได้ไงกัน? ก็เราหมดสติไปหลังจากตอนนี้นนี่?!!

อุลคิโอร่ามองอากัปกริยาของอีกฝ่ายด้วยท่าทีนิ่งเฉยดังเช่นปกติ เมื่อต่างฝ่ายต่างไม่คิดจะสนทนา เอสปาด้าหนุ่มจึงหันหลังกลับ ทิ้งร่างที่ยังคงนั่งแน่นิ่งอยู่ที่พื้นไปอย่างไม่ใยดี

"เดี๋ยวก่อนเซ่ อุลคิโอร่า?!! มันหมายความว่ายังไงกัน ก็ข้าหมดสติไปตอนที่เจ้าแทงข้าไม่ใช่รึไง ข้าเป็นฝ่ายแพ้ไป ไม่ใช่รึไงกัน?!!!"

น้ำเสียงที่สั่นเทาของอิจิโกะ หยุดฝีเท้าของอุลคิโอร่าลงได้ครู่หนึ่ง และโดยที่ไม่หันกลับไปมอง เขาทิ้งคำถามให้แก่ศัตรูของตนคำถามหนึ่ง ก่อนจะเดินจากไป

"นี่เจ้าจำอะไรไม่ได้เลยงั้นรึ?"

-------------------------------------------------------------

"เป็นอะไรมากรึเปล่า คุโรซากิคุง?"

น้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเป็นห่วงเป็นใยของเพื่อนสาว ปลุกให้เขาตื่นขึ้นจากภวังค์ นัยน์ตาสีฟ้าสว่างมองคนรักอย่างไม่สบายใจ

"ป...เปล่า ไม่ได้เป็นอะไร โทษที อิโนะอุเอะ"

อิจิโกะยิ้มให้อีกฝ่ายที่ทำสีหน้าเหมือนกับต้องการจะถามคำถามเดิมกับเขาซ้ำอีกครั้ง

เมื่อครู่หลังจากที่อุลคิโอร่าทิ้งเขาให้อยู่ในห้องเพียงลำพัง ไม่นานนักเพื่อนที่ร่วมเดินทางมายังฮูเอโก้มุนโด้พร้อมกันกับเขาก็รีบร้อนวิ่งเข้ามา ในจำนวนนั้นมี อิโนะอุเอะ โอริฮิเมะ อยู่ด้วย...

และหลังจากนั้นซักพัก กลุ่มตัวแทนจากทางโซลโซไซตี้ก็เข้ามาในห้อง พร้อมทั้งให้การรักษาเขาอย่างทันที ระหว่างนั้นก็ได้มีการสนทนาเพื่อแลกเปลี่ยนข้อมูลต่อกัน

"เมื่อกี้พวกเราเจอเอสปาด้าด้วย แต่หมอนั่นไม่คิดจะสู้ แถมบอกให้พวกเรารีบมาหานาย เจ้านั่นเป็นคู่ต่อสู้ของนายสินะ คุโรซากิ"

"... ?!"

คำถามเมื่อครู่ของอิชิดะ ดึงความสนใจของอิจิโกะไปได้จนหมด

...ให้รีบ มาหาเรา?

"อือ หมายถึงเอสปาด้าผิวสีซีดๆสินะ หมอนั่นชื่ออุลคิโอร่า เป็นหมายเลข 4 น่ะ"

"หมายเลข 4 ?! เอาชนะคู่ต่อสู้ระดับนั้นได้เชียวหรอเนี่ย คุโรซากิ?!"

อิชิดะที่ได้ฟังคำตอบก็สวนกลับอย่างทันทีด้วยท่าทางตกใจ มือข้างหนึ่งยกขึ้นมาดันแว่นตามแบบฉบับของเจ้าตัว

"เอาชนะ... งั้นเหรอ?"

อิจิโกะหวนคิดถึงคำถามสุดท้ายที่อุลคิโอร่าทิ้งไว้ให้ ซึ่งนั่นหมายความว่ามีเรื่องที่เขาจำไม่ได้เกิดขึ้นหลังจากที่เขาหมดสติไป...

มีคนเข้ามาช่วยเราอย่างงั้นเหรอ? แต่ไม่มีใครพูดอะไรเลยนี่... มันยังไงกันแน่นะ...

"มีเรื่องอะไรอย่างงั้นเหรอ อิจิโกะ"

คุจิกิ ลูเคีย เอ่ยถามเมื่อเห็นท่าทางของอิจิโกะเปลี่ยนไป เช่นเดียวกับอีกหลายๆคน ที่มองมายังตัวอิจิโกะอย่างสงสัยข้องใจ จนในที่สุดอิจิโกะตัดสินใจเล่าเรื่องการต่อสู้ของตัวเขากับอุลคิโอร่า ให้กับทุกคนฟัง

.......................

................

..........

"จากที่ฟังเจ้าเล่า เอสปาด้าตนนั้นแสดงอุปนิสัยที่แตกต่างกันใน ก่อนและหลังจากการต่อสู้สินะ"

คุโรซึจิ มายูริ หัวหน้าหน่วยที่ 12 กองกำลังเสริมจากโซลโซไซตี้ที่บุกเข้ามายังฮูเอโก้มุนโด้ เอ่ยถามอย่างสนอกสนใจ โดยปกติหน้าที่วิจัยเรื่องราวต่างๆก็ขึ้นตรงกับเขาอยู่แล้ว

"อืม... คิดว่านะ ถ้าเป็นปกติหมอนั่นคงจะฆ่าชั้นไปแล้ว แล้วก็คงไม่ชี้แนะพวกนายให้มาหาชั้นหรอก"

มายูริ พิจารณาคำตอบที่ได้จากอิจิโกะ และข้อมูลต่างๆที่เขามีทั้งหมด นัยน์ตากลมกลอกไปมาอย่างฉงน ซึ่งนั่นทำให้ความสนใจทั้งหมดในขณะนี้มุ่งตรงไปยังมายูริ ต่างคนต่างรอคอยซึ่งคำตอบจากปากของคนที่น่าจะไว้ใจได้ในเรื่องนี้มากที่สุด ถึงแม้ในเรื่องอื่นจะไม่สามารถพึ่งได้อย่างเต็มที่เลยก็ตามที

หลังจากที่ดวงตาทั้งคู่ของมายูริกลอกไปซ้ายที ขวาที อยู่นาน มันทั้งคู่ก็ได้หยุดลง พร้อมๆกับอาการตื่นเต้นที่ตามมาของผู้เฝ้าคอย ท่าทางของมายูริในตอนนี้เปลี่ยนจากกลอกตาไปมา เป็นก้มๆเงยๆ เดี๋ยวมองหน้าอิจิโกะที เดี๋ยวก้มหน้าคิดที สลับกันไปเรื่อยๆ

จนกระทั่งเสียงหัวเราะอันน่าผวาดดังลอกออกมาจากร่องฟันของเจ้าตัว ผู้ฟังที่ไม่ใช่คนจากโซลโซไซตี้เกิดอาการอาการเสียวสันหลังขึ้นพร้อมๆกัน

"จากที่ข้าคิด...."

ถ้อยคำของมายูริดึงความสนใจของทุกคนได้อีกครั้ง

"ระหว่างการต่อสู้ของเจ้าต้องมีคนอื่นที่ไม่ใช่ตัวเจ้าเข้าต่อสู้แทนเจ้า... แต่เป็นใครข้าเองก็ไม่มั่นใจนัก บางทีอาจจะเป็นเอสปาด้าตนอื่นที่เคยสู้กับเจ้าแล้วรอดชีวิตอย่างเจ้าแมวนี่ หรือไม่ก็ยัยหนูอารันคาร์นั่น..."

"ไม่มีทางเป็นสองคนนั่นไปได้หรอก ในเมื่ออุลคิโอร่าเป็นระดับ 4 ถ้าเนลหรือกริมจอว์เข้าต่อสู้ด้วยคงจะไม่แพ้ แถมคงไม่ช่วยให้หมอนั่นปล่อยให้ชั้นมีชีวิตรอดหรอก"

อิจิโกะพูดสวนกลับไปเมื่อคำตอบของมายูริไม่ตรงกับความเห็นของเขา

"ความคิดเห็นของเจ้าล่ะ?"

"น่าจะเป็นคนที่มีฝีมือสูงกว่าอุลคิโอร่า จนทำให้หมอนั่นยอมเชื่อฟังได้ หรือไม่ก็ต่อรองอะไรกันซักอย่าง"

มายูริรับฟังความเห็นของอิจิโกะพร้อมกับครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง

"แล้วเจ้ารู้สึกยังไงล่ะ?"

ครั้งนี้ผู้ตั้งคำถามคือ คุจิกิ ลูเคีย

"ความรู้สึก??"

อิจิโกะถามกลับไปเมื่อเขาได้ฟังคำถาม เป็นคำถามที่เขาไม่เข้าใจถึงความหมายของสิ่งที่ถาม

"ก็ความรู้สึกน่ะสิ เจ้าคิดว่ามีใครที่รู้จักเจ้า แล้วมีฝีมือพอจะทำเรื่องแบบนั้นได้มั้ยล่ะ? แล้วจุดประสงค์ของหมอนั่นคืออะไร พอจะคิดอะไรออกมั้ยล่ะ"

".... ไม่รู้สิ จะว่าเป็นพวกไวเซิร์ดก็ไม่น่าจะใช่ พวกนั้นคงไม่คิดจะเข้ามายังฮูเอโก้มุนโด้ จะว่าเป็นพวกหัวหน้าหน่วยคนอื่นก็ไม่น่าจะใช่อีก ..."

อิจิโกะลดระดับเสียงลงเรื่อยๆ เพื่อครุ่นคิดถึง จุดประสงค์ ของผู้ที่เข้ามาช่วยเหลือเขาในการต่อสู้

"ที่ช่วยชั้นไว้... อาจจะเพราะไม่ต้องการให้ชั้นตายก็ได้มั้ง?"

... งั้นข้าจะแนะนำอะไรให้ล่ะกัน ...

"คงจะเป็นคนที่เห็นความสำคัญของชีวิตของเจ้ามากทีเดียว สู้กับศัตรูที่เก่งกาจ เพื่อห้ามไม่ให้ฆ่าเจ้า โดยที่ไม่ฆ่าฝ่ายศัตรูด้วยเช่นกัน... คงจะเป็นคนที่ใส่ใจต่อความรู้สึกของเจ้าอยู่เหมือนกันสินะ"

มายูริเอ่ยขึ้นหลังจากที่เงียบฟังอยู่นานพอสมควร สายตาของเขามองไปยังสีหน้าของอิจิโกะอย่างพินิจ

... จนกว่าจะได้เจอข้าอีกครั้ง ...

"สรุปคือคนๆนั้น จะคอยช่วยเหลือและป้องกันไม่ให้เจ้าตาย โดยที่เจ้าไม่รู้ตัว"

... อย่าสะเออะตายไปซะก่อนล่ะ ...

"หรือถ้าพิจารณาจากตัวเจ้าแล้ว"

... ราชา ...

"ก็เป็นไปได้ว่าเจ้าคนที่รับช่วงต่อการต่อสู้ของเจ้ากับเอสปาด้าตนนั้นคือ"

... นี่ -เจ้า- จำอะไรไม่ได้เลยงั้นรึ? ...

"ฮอลโลว์ในจิตใจ ของเจ้ายังไงล่ะ"

เมื่อประโยคสุดท้ายของมายูริจบลง บรรยากาศรอบตัวของอิจิโกะก็เปลี่ยนไป ตึกสูงจำนวนมากปรากฎขึ้นแทนพื้นทราย ก้อนเมฆที่เคยล่องลอยอยู่ในแนวระดับ กลับอยู่ในแนวดิ่ง และเหนืออื่นใดเบื้องหน้าของอิจิโกะ ปรากฎร่างของชายที่มีลักษณะภายนอกคล้ายคลึงกับตัวเขาเอง แต่ผิดกันตรงที่อีกฝ่ายมีผิว และเส้นผมที่ซีดเผือก

นัยร์ตาไร้สีของอีกฝ่ายจ้องมองมายังตัวเขา สายตาของทั้งคู่จ้องประสานกันอยู่นาน ความเงียบกลืนกินทุกสิ่งทุกอย่างในขณะนี้

"ไง... ราชา ยินดีด้วยที่ยังไม่ตาย"

ร่างฮอลโลว์ของอิจิโกะกล่าวทักทายขึ้นทำลายความเงียบ รอยยิ้มเหยียดประดับอยู่บนใบหน้าดังเช่นทุกครั้งที่ทั้งคู่เจอหน้ากัน

"เงียบอยู่ทำไมเล่า เข้ามาหาข้า มีเรื่องจะพูดกับข้าไม่ใช่รึไง?"

"........."

เมื่อต่างฝ่ายต่างเงียบ ฮอลโลว์อิจิโกะลอบถอนหายใจเบาๆ อย่างช่วยไม่ได้ ร่างในชุดขาวเป็นฝ่ายเดินเข้าไปใกล้ก่อน ต่อหน้าผู้เป็นนายเขาทรุดตัวลงนั่งคุกเข่าพร้อมยิ้มเยาะน้อยๆ

"ในเมื่อเจ้าเอาชนะข้าได้ ข้าก็เป็นอาชาของเจ้าราชา ...ดังนั้นสิ่งที่ข้าทำลงไป ก็เพราะมันเป็นส่วนหนึ่งในหน้าที่ของข้าเท่านั้น"

อิจิโกะ คุโรซากิ ก้มหน้าลงมองร่างตรงหน้าอย่างเยือกเย็น

"ขอบใจเจ้ามาก"

"เป็นเกียรติอย่างสูง"

----------------------------------------

end. [ kurosaki ichigo's side line ]

----------------------------------------

เอ้าจบตอนแรก >3<

ความสัมพันธ์ระหว่างราชากับอาชา มันต้องให้ได้อย่างงี้เซ่!!
แต่คงมีไอ้เราจิ้นแบบนี้อยู่คนเดียว รึไม่ก็เป็นส่วนน้อยสินะ
แต่ก็ยังจะจิ้นต่อไป... และมันก็มาด้วยความไฮโซ(?)

Link | ภาพเวอร์ชั่นร่างค่ะ

สรุปได้แค่รูปเดียวก็จะตายแล้ว อ้ะ ฮ่า ฮ่า ฮ่า =[]=''

to be continued on Another piece of memory. || past tense of The lost memory.

▼ ปัจฉิมลิขิตโซน

ปล. อันที่จริงแต่งเสร็จแล้ว
ปปล. คนใช้หมาย่างเห็นเป็นปกติแล้วสินะ
ปปปล. ราชา กับ อาชา บันไซ เรื่อยไป... (edit: เพื่ออะไรฟ่ะ)
ปปปปล. อันที่จริงของที่จริงเพื่อนนุแต่ง //โดนตบ
ปปปปปล. และแล้วแฟนอาร์ทก็เสร็จ (แปะชื่อแอบอ้าง...??)
ปปปปปปล. แม่ม ตึกบ้าอะไรฟ่ะ สีน้ำเงินล้วนทั้งตึก ไฮโซว่ะ
ปปปปปปปล. สัดส่วนเบี้ยวชั้นไม่สน ถือซะว่านุวาดรูปไม่เป็นละกัน (ก๊าก)
ปปปปปปปปล. อิจิโกะมีสายคาดแต่ไม่ได้ห้อยดาบ เจริญพร
ปปปปปปปปปล. ชิโรซากิเจือกไม่มีสายคาดอีก ...เจริญกำลังสอง
ปปปปปปปปปปล. ภาพร่างอิจิโกะหน้าเถื่อนว่ะเห้ย...
ปปปปปปปปปปปล. สังเกตว่ามุมซ้ายบนของภาพร่างจะมีภาพร่างของภาพร่างอยู่ (เหอๆ)
ปปปปปปปปปปปปล. เหอๆ ปล เยอะชะมัด เป็นพิระมิด ปล
ปปปปปปปปปปปปปล. เพิ่งเห็น อ้าก ลืมลงเล็บชิโร่ซากิเป็นสิดำ เสียดายโฮกกก!!