U N E R A S E *

บทนำจิ้มอ่านได้ในหน้า MAIN จ๊ะ แถบลิงค์ข้างบนโลด XD

ในบล็อกที่มันแคบ อ่านแล้วลำบากใจเหลือเกิน TTwTT

------------------------------------------------------------------------

Bleach FanFiction

//////////////////////////////////////

title : white-sanded desert

warning : slight-yaoi??

paring : various ( ginhitsu main )

//////////////////////////////////////

-Author's talk-

คือจะว่ายังไงดีล่ะคะ... กะจะแต่งเนื้อเรื่องให้มันไปตามกับเนื้อเรื่องหลักน่ะค่ะ
แต่ถึงยังไงมันก็คงต้องเพี้ยนๆไปบ้าง คนแต่งยังมึนเองเลยล่ะค่ะ
อาจจะช้าหน่อยนะคะ เพราะต้องรอดูอาการของพวกที่อยู่โลกมนุษย์ในตอนนี้ ว่าจะโดนเล่นยังไงบ้าง
จะได้หาเรื่องให้งินขโมยตัวนางเอกของเราไปฮูเอโก้มุนโด้ (= =+)

อ้ะ เผลอบอกพล็อตไปซะแล้วสิ... ถ้าไม่ดียังไงก็ติชมกันมาเยอะๆเลยนะคะ มือใหม่หัดแต่งค่ะ (นุ: โกหก!!)

...........................

chapter 01 - gotta be predator as a spider -

"อะไรนะครับ?!"

เสียงร้องตกใจดังขึ้นภายในห้องประชุม ณ หอประชุมกลางเซย์เรย์เทย์

"หัวหน้าหน่วย10 ฮิซึกายะ โทชิโร่ เนื่องจากเจ้าพลาดท่าให้กับเอสปาด้าจนทำให้หน่วยที่เจ้าดูแลได้รับบาดเจ็บ และปล่อยให้เอสปาด้าตนนั้นรอดชีวิตกลับไปยังฮูเอโก้มุนโด้ ข้าไม่อนุญาติให้เจ้าร่วมเดินทางไปยังฮูเอโก้มุนโด้"

ชายชราผู้ซึ่งเป็นหัวหน้าสูงสุดของ สิบสามหน่วยพิทักษ์ กล่าวด้วยน้ำเสียงอันหนักแน่นยืนยันสิ่งที่ตนได้พูดไป

"แต่ว่านั่นน่ะ... ข้า..." น้ำเสียงที่เอ่ยออกมาลดระดับลงเรื่อยๆ เด็กหนุ่มหลับตาแน่น ตัวเขาเองอยากจะร้องขอความเห็นใจ แต่ก็รู้ดีว่าเป็นไปไม่ได้ ดังนั้นเขาจึง...ได้แต่ก้มหน้ายอมรับ "...เช้าใจแล้วครับ" 

"เราจะส่งตัวแทนไปยังฮูเอโกมุนโด้กันในอีก หกสิบนาที ขอให้พวกเจ้าที่ได้รับมอบหมายเตรียมการให้พร้อม ข้าขอจบการประชุมเพียงเท่านี้"

"ครับ!!" สิ้นสุดคำประกาศ หัวหน้าหน่วยทั้ง 13 ต่างแยกย้ายกันไปทำหน้าที่ของตน

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

ฮิซึกายะ โทชิโร่ ผู้ถูกสั่งห้ามไม่ให้เข้าร่วมศึกสำคัญไปเมื่อครู่ ค่อยๆ เดินกลับไปยังหน่วยของตัวอย่างไม่สพอารมณ์

เมื่อมาถึงที่หมาย เด็กหนุ่มเอื้อมมือไปเปิดประตูห้องทำงาน หวังจะเข้าไปนั่งเงียบๆ คนเดียว ปล่อยเวลาให้ผ่านไปจนกระทั่งทุกอย่างจบลง...

แต่ทว่าภาพที่เขาเห็นไม่ใช่ห้องทำงานที่เต็มไปด้วยกองเอกสารแบบที่ควรเป็น แต่กลับเป็นห้องโล่งๆ ที่มีแขกไม่ได้รับเชิญ 2-3คน จับกลุ่มสนทนากันอย่างสนุกสนานซะนี่!!

ฮิซึกายะปิดประตูห้องลงในทันที ก่อนที่จะเงยหน้ามองสัญลักษณ์ของหน่วยสิบที่อยู่บนกำแพงเพื่อความแน่ใจ สีหน้าดูบิดเบี้ยวแสดงออกซึ่งความฉงน

เสียงหัวเราะคิกคักดังลอดออกมาจากหลังประตู ไม่นานนักประตูก็ถูกเปิดออกอีกครั้งโดยชายหนุ่มเจ้าของรอยสักตัวเลข '69' บนใบหน้า "เข้ามาสิครับ หัวหน้าฮิซึกายะ"

"พวกเจ้ามาทำอะไรที่นี่น่ะ? นี่มันห้องทำงานหน่วย 10 ของข้าไม่ใช่เรอะ ซูเฮย์ คิระ แล้วก็...อุคิทาเกะ?!" เด็กหนุ่มร้องเสียงหลงเมื่อพบ 'บุคคลที่ไม่คาดคิดแบบสุดๆ' อย่างหัวหน้าหน่วยผมขาว อุคิทาเกะ จูชิโร่ ที่กำลังนั่งหัวเราะอยู่กับรองหัวหน้าหน่วยจอมขี้เกียจของเขาเอง

"ข้า กับคิระมาช่วยงานเอกสารน่ะ ไหนๆ งานของหน่วยของข้ากับคิระ ก็มาลงที่ท่านอยู่คนเดียว พวกข้าก็อยากช่วยงานมั่ง" คำพูดของหนุ่ม69 เล่นเอาหญิงสาวคนเดียวในที่นั้นสะอึกเล็กน้อย เธอหัวเราะเจื่อนๆออกมาเป็นการกลบเกลื่อนอาการ

"เหตุผลของพวกเจ้าสองคนก็ฟังขึ้นอยู่หรอก แต่ว่าทำไมอุคิทาเกะถึงได้มาอยู่นี่ด้วยล่ะ?"เด็กหนุ่มยกมือขึ้นกอดอก สายตาจ้องมองผู้สูงอายุอย่างจับผิด

"เอาน่าๆ หัวหน้าฮิซึกายะ เข้ามาก่อนเถอะครับ งานเอกสารก็เคลียให้หมดแล้วด้วยนา เชิญพักผ่อนตามสบายได้เลย" ชายหนุ่มวัยกลางคนเอ่ยอย่างสบายใจ พลางกวักมือเรียกอีกฝ่ายให้เข้ามานั่งข้างๆ

เด็กหนุ่มทำอะไรไม่ได้นอกจากถอนหายใจออกมาเบาๆ ก่อนจะเดินเข้าไปนั่งลงตำแหน่งตรงข้ามกับหัวหน้าหน่วยอีกผู้หนึ่ง

"ห้องทำงานข้า ไม่ใช่ห้องรับแขกนะ ท่านมีธุระอะไรกับข้าก็รีบๆพูดมาเถอะ" สิ้นคำ ฮิซึกายะเงยหน้าขึ้นสบสายตากับคู่สนทนา

อุคิทาเกะลอบถอนหายใจเมื่อเห็นท่าทีขึงขังของเด็กหนุ่มร่างเล็ก ชายหนุ่มพยักหน้าให้อีกสามคนที่เหลือเพื่อเป็นการส่งสัญญาณ

"งั้นพวกข้า ขอตัวก่อนนะครับ" ยมทูตหนุ่มผมทองก้มหน้ารับ เช่นเดียวกับเพื่อนหนุ่มสาวอีกสองคน ทั้งสามลุกขึ้นและเดินออกจากห้องทำงานอย่างเงียบๆ

"หัวหน้าฮิซึกายะ พวกเราที่อยู่ที่นี่ก็มีหน้าที่ที่ต้องทำที่โลกมนุษย์ท่านเองก็รู้ดี แล้วทำไมท่านถึงดึงดันอยากจะไปฮูเอโก้มุนโด้ให้ได้ล่ะ" ในครั้งนี้ ชายหนุ่ยเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจัง

คำตอบที่ได้รับคือความเงียบชั่วขณะหนึ่ง

"ข้าน่ะอันที่จริง ข้าก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไม เพียงแต่ว่าข้าไม่อยากให้อิจิ...ไม่สิ พวกเรียวกะพวกนั้นรับภาระอยู่ฝ่ายเดียว อีกอย่างข้าอยากจะไปที่นั่น ข้าอยากจะเห็นที่นั่นกับตาตัวเอง สถานที่ๆ ไอเซ็นกับเจ้าอิชิมารุ..."

ฮิซึกายะกำมือแน่น ...ไม่เข้าใจ ไม่เข้าใจจริงๆ ว่าจริงๆแล้วตัวเองปราถนาอะไรกันแน่... ความรู้สึกสับสนแสดงออกมาทางสีหน้าและการกระทำอย่างชัดเจน

ร่างสูงยกมือขึ้นวางลงบนเรือนผมสีเงินของอีกฝ่ายอย่างอ่อนโยน พร้อมกับกล่าวถ้อยคำด้วยน้ำเสียงที่อบอุ่นเพื่อเป็นการปลอบโยน

"มันไม่ใช่ความผิดของท่านหรอกนะ...หัวหน้าฮิซึกายะ"

"ทั้งเรื่องที่ไอเซ็น ทำร้ายฮินาโมริ โมโมะจนบาดเจ็บสาหัส..."

"ทั้งเรื่องที่อิชิมารุร่วมมือกับไอเซ็น และจากไปโดยทิ้งให้รองหัวหน้าหน่วยของเจ้าต้องเศร้าโศก..."

"รวมไปถึงเรื่องที่พวกเรียวกะต้องเผชิญหน้ากับเอสปาด้า โดยที่ท่านไม่ได้ทำอะไรเลย..."

"เจ้าไม่จำเป็น ต้องแบกรับเรื่องทุกอย่างเอาไว้คนเดียวหรอกนะ"

ความเงียบอันเศร้าโศกเข้าปกคลุมบรรยากาศทั่วทั้งห้อง ไม่มีการสนทนาใดๆ อีกเลยหลังจากประโยคสุดท้ายของชายหนุ่มจบลง....

"ข้า..."

"เอาน่า! ในเมื่อมันไม่ใช่ความผิดของเจ้า ก็อย่าตีหน้าเศร้าไปเลย!! วันนี้ข้าน่ะเตรียมขนมมาให้เจ้าเยอะแยะเลยนะ โทชิโร่~~ เอ้าพวกนายเข้ามาได้แล้วนะ!"

ร่างสูงพูดตัดบทโศก พร้อมขยี้ผมของอีกฝ่ายเล่นอย่างสนุกสนาน สีหน้าที่เคร่งเครียดเมื่อครู่บัดนี้กลับแต่งแต้มไปดวยรอยยิ้ม มืออีกข้างที่ว่างหยิบเอาห่อขนมเยอะแยะมากมายออกมาวางไว้บนโต๊ะ ขณะเดียวกับที่ร่างทั้งสามกลับเข้ามาในห้องอีกครั้งอย่างร่าเริง ...ในมือของหญิงสาวมีขวดสาเกสีขาวอยู่ด้วย...

"มาดื่มกันเถอะค่ะหัวหน้า~~" พูดจบแม่สาวนักดื่มก็รินเหล้าสาเกของโปรดของตนใส่จอกในมือของเพื่อนหนุ่มผมทองที่ตอนนี้เมาไม่เป็นท่า "เอ้าดื่มซักหน่อยสิคร้าบ~ หัวหน้าฮิซึกายะ"

เขายื่นจอกไปให้เด็กที่ตัวเล็กที่สุดในกลุ่มหวังจะให้อีกฝ่ายซดให้ดูเป็นขวัญตา เพียงแต่สิ่งที่เขาได้รับคืนมากลับเป็นสายตาอันตรายที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความรำคาญ...

"ข้าไม่เอาด้วยหรอกนะ อยากจะดื่มกันแค่ไหนก็เชิญเถอะ ข้าจะกลับที่พักของข้าแล้ว!" เด็กหนุ่มตวาดเสียงดังอย่างเหลืออด ก่อนจะลุกเดินกระแทกเท้าเสียงดังตึงตังออกจากห้องไป

"โกรธซะแล้วแหะ~ หัวหน้าฮิซึกายะไม่ชอบงานสังสรรค์กะเค้ามั่งเล้ย" ซูเฮย์จ้องมองร่างเล็กของหัวหน้าที่อารมณ์บูดเดินตึงตังจนหายไปหลังประตู เขาส่ายหัวเล็กน้อยก่อนจะหันกลับมาร่วมดื่มกับคนอื่น

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

หลังจากที่เฮฮาปาร์ตี้กันอยู่นานพอสมควร หนุ่มคออ่อนอย่างคิระก็เมาจนสลบไป จึงเป็นภาระให้พ่อหนุ่ม69 พากลับไปส่งที่หน่วย

"ขอบคุณมากนะคะ หัวหน้าอุคิทาเกะ" หญิงสาวเอ่ยขึ้นในขณะที่ในห้องเหลือเพียงเธอ และอุคิทาเกะ จูชิโร่

"ขอบคง ขอบคุณอะไรกัน ...ข้าเองก็ไม่อยากเห็นหน้าโทชิโร่เป็นแบบนั้นตลอดหรอกนะ" ชายวัยกลางกล่าวอย่างปัดๆ เขามองไปยังหญิงสาวด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม "เธอเองก็อย่าทำหน้าแบบนั้นเลยนะ"

มัตสึโมโตะฝืนยิ้มตอบอีกฝ่ายไป

"ที่ข้าตัดสินใจรายงานเรื่องนั้นไป มันถูกแล้ว ใช่มั้ยคะ หัวหน้าอุคิทาเกะ?"

หญิงสาวหลับตาลงอย่างเศร้าสร้อยเมื่อนึกถึงเหตุการณ์ที่เพิ่งผ่านมาไม่นาน

....................

...........

' หัวหน้า!!! '

การต่อสู้เมื่อครั้งอดีตกับเอสปาด้าหมายเลข 6 ซึ่งเป็นการต่อสู้ที่ทำให้ฮิซึกายะถูกถอนจากตัวแทนไปช่วยเหลือเรียวกะที่ฮูเอโก้มุนโด้ในครั้งนี้...

...เพียงแต่เหตุผลที่แท้จริงของคำสั่งห้ามในครั้งนี้ ไม่ได้เป็นเพราะความผิดพลาดในการต่อสู้ของฮิซึกายะ...

' ก็ชั้นบอกแล้วไง~ ว่าจะเล่น 4 ต่อ 1 ก็ไม่ว่านะ ' เอสปาด้าเจ้าของแขนทั้ง 8 ลูปี กล่าวอย่างเล่นลิ้นหลังจากที่โค่นฮิซึกายะลงได้ ' อ้ะ โทษที คงต้องบอกว่า 4 ต่อ 8 มากกว่าสินะ '

หลังจากเริ่มการต่อสู้ได้ไม่นาน แขนทั้งสามของเอสปาด้าหนุ่มก็สามารถรัดตัวเหยื่อทั้งสามคน ลูปีจ้องมองใบหน้าของหญิงสาวอยู่ซักพักก่อนจะคลี่ยิ้มที่มุมปาก

' หรือว่าเจ้าคือ มัตสึโมโตะ รันงิคุ ที่ท่านอิจิมารุพูดถึง? ' หญิงสาวเบิกตากว้างเมื่อไห้ยินชื่อบุคคลที่แสนอาลัย ซึ่งอาการของเธอสามารถเป็นเครื่องยืนยันคำตอบของเอสปาด้าหนุ่มได้ดี

' ใช่สินะ~ งั้นก็หมายความว่าเจ้าเปี๊ยกที่ข้าเพิ่งโค่นไปคือ ฮิซึกายะ โทชิโร่ งั้นสิ ตอนที่แนะนำตัวกับยามี่ข้าก็ไม่ทันฟัง ดีนะที่ยังไม่ตาย ไม่งั้นโดนท่านอิจิมารุเล่นแหงๆ '

คำพูดเมื่อครู่สร้างความตกใจให้แก่หญิงสาวเป็นอย่างมาก

' ฮิซึกายะ โทชิโร่ ก็สมควรหรอกนะที่ท่านอิจิมารุจะสนใจ เรื่องฝีมือก็ดีอยู่หรอก แต่หน้าตาไงๆก็สู้ข้าไม่ได้~ ' กล่าวพลางก้มลงมองร่างที่นอนนิ่งอยู่เหนือกองน้ำแข็ง ' มาดูอีกที นอนนิ่งๆแบบนี้เจ้านี่ก็น่าดูไม่เลวนะ '

..หมายความ..ว่ายังไงน่ะ?

' เจ้าหมายความว่ายังไงน่ะ!!? ' มัตสึโมโตะร้องถามออกไปด้วยความตกใจ และสงสัย เอสปาด้าหนุ่มหันกลับมายังร่างของหญิงสาวอีกครั้ง รอยยิ้มค่อยๆปรากฎขึ้นบนใบหน้า และเสียงหัวเราะค่อยๆดังลอดออกมา

' จะว่ายังไงดีล่ะ... ข้าเองก็ไม่รู้หรอกนะว่าท่านอิจิมารุน่ะเป็นคนยังไง แต่ที่แน่ๆ คงไม่ปล่อยเหยื่อของตัวเองไว้แบบนี้หรอกมั้ง ดีไม่ดีเจ้าอาจจะไม่มีวันได้เจอหน้าหัวหน้าเจ้าอีกเลยก็ได้นา ดูแลหัวหน้าเจ้าให้ดีๆก็แล้วกัน '

เมื่อได้ฟังดังนั้น หญิงสาวถึงกับหน้าถอดสีด้วยความตกใจ ...'เหยื่อ' งั้นเหรอ? นี่มันหมายความว่ายังไงน่ะ งิน...

' ย...อย่ามาพูดพล่อยๆน่า!!! '

...........

....................

"หลังจากการต่อสู้ครั้งนั้นจบลง... ข้าไม่รู้จะทำอย่างไรดี หัวหน้าฮิซึกายะยังไม่รู้เรื่องที่ตัวเองถูกหมายหัว ที่ข้าตัดสินใจนำเรื่องนี้ไปรายงาน มันถูกแล้วสินะคะ"

หญิงสาวเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ หยาดน้ำตาใสไหลรินจากดวงตาสีชาสวย

"...ข้าสับสนเหลือเกิน... ไม่รู้ว่าจะทำยังไงดี ข้าไม่อยากให้หัวหน้าถูกปองร้าย แต่ข้า...ก็ไม่อยากมองงินเป็นศัตรู..."

ชายหนุ่มวัยกลางคนหลับตารับฟังสิ่งที่หญิงสาวอัดอั้นตันใจและระบายออกมาอย่างสงบ ความรู้สึกที่ไม่อยากสูญเสียบุคคลสำคัญตัวเขาเข้าใจความรู้สึกนี้ดี

"เจ้าทำดีที่สุดแล้ว มัตสึโมโตะ ต่อจากนี้พวกเราจะจัดการให้เอง อย่ากังวลไปเลย ตอนนี้สิ่งที่เจ้าพอจะทำได้คือคอยดูแลโทชิโร่คุงอยู่ที่นี่จนกว่าจะถึงเวลาที่พวกเราที่เหลือต้องไปยังโลกมนุษย์"

"ค่ะ...หัวหน้าอุคิทาเกะ" หญิงสาวตอบรับ พร้อมโค้งคำนับให้อีกฝ่ายเพื่อเป็นการขอบคุณ พร้อมๆกับการบอกลา อุคิทาเกะพยักหน้ารับเล็กน้อยก่อนจะค่อยๆเดินออกจากห้องไป

มัตสึโมโตะที่อยู่ในห้องเพียงคนเดียวยังคงก้มหน้านิ่งท่ามกลางบรรยากาศอันมืดสงบ

.

.

.

' นี่รู้มั้ยรันงิคุ... แมงมุมน่ะเป็นสัตว์ที่ข้าชอบมากที่สุดเลยล่ะ '

' เอ๋ ทำไมล่ะ ข้าไม่เห็นจะชอบเลย '

' ก็แมงมุมน่ะ เท่ห์ออกนี่นา สร้างใยขึ้นมาอย่างอุตสาหะเพื่อดักจับเหยื่อ ไม่ว่าเหยื่อแบบไหนที่ตนหมายปองก็สามารถจับไว้ได้อย่างอยู่หมัด '

' น่าสงสารออกนะ... '

' น่าสงสารอะไรกันเล่า~ ก็นั่นน่ะคือ เหยื่อ นะ! พอเหยื่อถูกจับได้เมื่อไหร่ ชีวิตทั้งชีวิตของมันก็ขึ้นอยู่กับความเมตตาของเจ้าแมงมุม เจ๋งไปเลยใช่มั้ยล่ะ '

' แมงมุมเนี่ย มีเมตตาด้วยเหรอ? '

' นั่นสินะ ข้าก็ไม่รู้เหมือนกัน แต่ว่าข้าน่ะจะต้องเป็นนักล่าแบบแมงมุมให้ได้เลย '

.

.

.

"งิน... เธอตั้งใจจะทำอะไรกันแน่นะ"

TBC

------------------------------------------------------------------------

ระหว่างที่แปะ(ใช้เวลานานมากนักเชียว)วาดได้รูปนึงแระ (ฮา) แต่เป็นช็อตง่ายๆ กร๊าก

ช็อตเจ้าลูปี้ไม่รู้จะวาดไงดี... คงต้องไปฝึกวาดเจ้าลูปีก่อนถึงจะวาดประกอบตอนนี้ได้มั้งเนี่ย?

ว่าแต่ตอนนี้มันอะไรกัน นี่กะจะแต่งฟิกนี้ให้ยาววววววววมากเลยเรอะ ดูท่ายังอีกยาวไกล...

แอบโรคจิต แปะเองเมนท์เอง (ฮา) แต่เราไม่ได้แต่งนี่นา แต่มันก็เข้าใจแต่งแหะ ท้าวความซะยืด...

//โดนคนแต่งเตะ