U N E R A S E *

อย่าเพิ่งตกใจว่าตูข้าแต่งฟิกเป็นกับเค้าแล้ว = ='

มีมนุษย์ผู้ไม่ประสงค์ออกนาม (เพื่อนนุเอง) มันฝากแปะ...

โทษฐานที่ผมเป็นคนไซโคมัน กร๊ากกกกกกกกกกกก 

------------------------------------------------------------------------

Bleach FanFiction

//////////////////////////////////////

title : white-sanded desert

warning : slight-yaoi??

paring : various ( ginhitsu main )

//////////////////////////////////////

chapter 00 - prologue -

ภายในอาคารสีขาวบริสุทธิ์ที่ตั้งอยู่ท่ามกลางทะเลทรายขาว 'ลาส์ นอเช่' สถานที่อันเป็นที่อยู่ของเหล่าบรรดาอารันคาร์ชั้นสูง เอสปาด้า และผู้ปกครองสูงสุดของฮูเอโก้มุนโด้ ชายผู้ซึ่งเป็นเจ้าของรอยยิ้มจอมปลอมที่ประดับอยู่บนใบหน้าแทบจะตลอดเวลา กำลังจ้องมองผืนทรายสีจาง...ด้วยสีหน้าที่ปราศจากรอยยิ้ม...

นัยน์ตาสีมรกตแม้นจะจับจ้องไปยังภาพบรรยากาศสีขาวดำคล้ายภาพเขียนของทะเลทรายยามค่ำคืน แต่สิ่งที่สะท้อนอยู่ในจิตใจของเจ้านัยน์ตาทั้งคู่กลับไม่ใช่สิ่งที่เห็น ภาพที่ปรากฎอยู่ภายในความคิดนั้นกลับเป็นคน... คนที่ไม่น่าจะมีเหตุผลที่ทำให้ต้องคิดถึง

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

เรือนผมสีเงินที่แสนแปลกตาสำหรับเด็ก และความเย็นชาของสายตายามที่จับจ้องมายังตน ช่างเหมือนกับภาพที่เห็นตรงหน้านี้เสียเหลือเกิน

ทะเลทรายที่ไร้ซึ่งสีสัน หากมองผ่านๆ อาจคิดว่าเป็นทิวทัศน์ที่ไม่น่ามอง เพียงแต่หากจ้องมองดูดีๆ แล้ว ก็จะรู้ว่าภาพเช่นนี้เป็นสิ่งที่งดงามเหนือสิ่งอื่นใด เปรียบได้กับหญิงสาวพรหมจรรย์ ที่แสนจะอ้างว้างและโดดเดี่ยว

น่าสงสาร... และน่าสนใจ

สีขาวบริสุทธิ์ที่แผ่กว้างสุดลูกหูลูกตาช่างเชิญชวนให้เข้าไปค้นหาความงดงามที่ซุกซ่อนอยู่ภายใน เชิญชวนให้ผู้คนที่หลงไหลเข้ามายังอาณาเขตสีขาวของตัวเอง และหลงวนเวียนอยู่ในนั้นตลอดกาล มีเพียงผู้ที่สามารถค้นหา

สมบัติล้ำค่าแห่งทะเลทรายได้พบเท่านั้น ที่จะได้รับความงดงามของมันเป็นสิ่งตอบแทน

ภาพเมื่อครั้งอดีตปรากฎขึ้นมาในความคิดอีกครา...

....................

...........

' รันงิคุ เจ้าจะพาข้าไปไหนน่ะ? ' ชายหนุ่มผมเงินในชุดสีดำซึ่งเป็นเครื่องแบบของยมทูตเอ่ยถามเพื่อนสาวที่พาตนโดดงานลาดตระเวนเซย์เรย์เทย์ สถานที่อันเป็นที่อาศัยของเหล่ายมทูต

' น่าๆ ตามมาเถอะ มีเด็กน่าสนใจอยู่แถวนี้น่ะ รับรองว่านายต้องชอบแน่ ' หญิงสาวผมยาวสีชาในชุดเครื่องแบบเดียวกันหันมายิ้มให้เพื่อนอย่างรู้ใจ

เห... เด็กงั้นรึ? งั้นคงไม่ใช่พวกที่มีพลังวิญญาณสูงสินะ ยังไงเด็กๆ ก็ไม่ค่อยมีพลังวิญญาณกันอยู่แล้วนี่นา แล้วที่ว่าน่าสนใจนี่หมายความว่าไงกันล่ะนี่? ...รึยัยนี่จะแนะนำเด็กผู้หญิงให้เรากันนะ...

ทั้งคู่เดินมาหยุดอยู่บริเวณเมืองลูคอนตะวันตก เขตหนึ่ง ซึ่งเป็นบริเวณที่เงียบสงบ ชุมชนดูบางตา บ้านเรือนที่สร้างจากไม้ถึงจะดูเก่าแต่ยังคงสภาพสวยงาม ผู้คนที่เดินไปตามท้องถนนดูสงบ และเป็นมิตร ลักษณะเช่นนี้ช่างแตกต่างจากบริเวณภายในเซย์เรย์เทย์

' ตรงนั้นไง งิน ' ชายหนุ่มมองไปตามทางที่เพื่อนสาวชี้บอก และนั่นเป็นครั้งแรก ที่ได้พบกับคนๆนั้น

สุดสายตาของเขา บนหลังคาบ้านหลังหนึ่ง เด็กชายในชุดเสื้อคลุมธรรมดาๆ กำลังนั่งเหม่อมองบรรยากาศของท้องฟ้าสีคราม รอบกายมีไอเย็นจางๆ ที่สามารถทำให้เกิดน้ำแข็งขึ้นปกคลุมเนื้อไม้บริเวณ แต่กลับไม่มีผลใดๆ ต่อตัวเด็กคนนั้นแม้แต่น้อย

อ้าว~ว ไม่ใช่เด็กผู้หญิงแหะ... แต่ก็น่าตกใจจริงๆ สำหรับตัวเล็กแค่นี้ แต่กลับมีพลังวิญญาณในระดับสูง แถมดูเหมือนว่าตอนนี้จะพอควบคุมบางส่วนได้แล้ว ไม่นึกว่าในเขตที่หนึ่ง จะมีทรัพยากรที่ล้ำค่าขนาดนี้

' เป็นไงล่ะ สุดยอดเลยใช่ม้า? วันก่อนข้าเจอเด็กคนนั้นเข้าบังเอิญน่ะ ข้าแค่แนะนำเด็กนั่นให้มาเป็นยมทูต แต่ยังไม่ทันเข้าเรียนอะไรก็ทำได้ขนาดนั้นแล้วนะ เฮ้ งิน! '

รันงิคุที่ตั้งใจจะอวดสรรพคุณเด็กในการดูแลของตัวเองร้องตกใจเมื่อเพื่อนหนุ่มของตนเดินออกไปอย่างไม่บอกไม่กล่าว

' พลังวิญญาณสุดยอดไปเลยนะเจ้าหนู~ ได้เป็นยมทูตเมื่อไหร่ หน่วยที่ 5 ของข้ายินดีต้อนรับเจ้าทุกเมื่อนะ~~ '

เด็กหนุ่มก้มหน้าลงตามเสียงที่ได้ยิน ซึ่งภาพที่เห็นคือชายผู้เป็นเจ้าของเสียงกำลังยืนส่งยิ้มประหลาดๆ มาให้ตน คิ้วทั้งสองข้างขมวดเข้าหากันเล็กน้อยแสดงอาการไม่พอใจอะไรบางอย่าง ไม่นานนักก็กระโดดลงจากหลังคาเพื่อสนทนากับผู้มาเยือน

' เจ้าเป็นใครกัน อย่ามาเรียกข้าว่า 'เจ้าหนู' นะ ' น้ำเสียงและคำพูดที่ไม่เป็นมิตรดังลอดออกมาจากปากของเด็กหนุ่มอย่างรำคาญใจ

' เห~~ ปากกล้าไม่เบานี่ ข้าชักถูกใจแล้วสิ ข้า อิชิมารุ งิน รองหัวหน้าหน่วย 5 ของ 13 หน่วยพิทักษ์ ยินดีที่ได้รู้จักนะ ' งินยื่นมือออกมาข้างหน้า หมายจะจับมือทักทายตามประเพณี แต่อีกฝ่ายกับยืนมองเฉยๆ ด้วยสายตาที่เหมือนกำลังพิจารณาตัวเขาอยู่

มาเห็นใกล้ๆ แบบนี้... ทั้งสีผม แล้วก็สีตา ช่างแปลกประหลาดเสียจริงๆ ผมสีเงินที่เป็นธรรมชาติ กับนัยน์ตาสีเขียวน้ำทะเล อีกทั้งความสามารถ และความเร็วในการเรียนรู้ ...เด็กคนนี้... เป็นเด็ก 'พิเศษ' หรือยังไงกันนะ?

' ข้าไม่มีความจำเป็นที่ต้องบอกชื่อกับเจ้า ข้าไม่รู้หรอกนะว่าเจ้ามาหาข้าทำไม แต่ข้าไม่อยากคุยกับเจ้า กลับไปซะ '

หลังจากที่เงียบอยู่นาน เด็กหนุ่มกล่าวถ้อยคำเหล่านั้นออกมาอย่างชัดถ้อยชัดคำ โดยไม่มีความเกรงกลัวต่อบุคคลตรงหน้าแต่อย่างใด เพียงแต่อีกฝ่ายกลับไม่มีท่าทีฉุนเฉียว ชายหนุ่มมีแต่จะแสยะยิ้มกว้างมากขึ้นด้วยซ้ำไป

...น่าสนใจจริงๆ...

...........

....................

ไม่ว่าจะที่ไหน เมื่อใด นัยน์ตาอันแสนคมคู่นั้นก็ไม่เคยเผยความอ่อนแอให้เห็น แสดงออกซึ่งความจริงจังอยู่ตลอดเวลา แต่หากสามารถมองข้ามความน่ากลัวที่เป็นเพียงหน้ากากภายนอกไปได้นั้น นัยน์ตาสีน้ำเงินอมเขียวคู่นั้นช่างงดงามเฉกเช่นเทอควอยซ์... สีเส้นเกศาที่เป็กเอกลักษณ์ ความแปลกประหลาดที่น่าสะพรึงกลัว ช่างเป็นความงดงามที่น่าเศร้า

สำหรับผู้ที่มองไม่เห็นถึงคุณค่า ควมงามที่แตกต่างนี้ก็เป็นได้แค่เพียง 'สิ่งแปลกปลอม' และถึงแม้นจะต้องประสพกับโชคชะตาอันแสนขมขื่ม แต่กลับมีจิตใจที่เข้มแข็ง ความรู้สึกโศกเศร้าที่กลายมาเป็นความเข้มแข็ง อดีตที่ผ่านมาเปรียบเสมือนกับเป็นการเจียระไนเพื่อเพิ่มมูลค่าตัวตนให้สูงยิ่งขึ้น ...และที่สำคัญ...

สติปัญญาอันชาญฉลาด และสายตาอันเฉียบคม

ด้วยสองสิ่งนี้ ไม่ว่าจะเกิดเหตุดารณ์ใดขึ้น ไม่ว่าจะอยู่ในสถานการณ์ไหน ก็สามารถเอาตัวรอดได้เสมอ โดยปราศจากซึ่งรอยขีดข่วน

เช่นเดียวกับเหตุการณ์สำคัญในครั้งก่อน มีเพียงแค่ผู้เดียวที่สามารถมองออกถึงสถานการณ์ที่เกิดขึ้น หากแต่ช่างน่าเสียดาย ที่ในยามนั้นอัญมณีเม็ดงามได้รับรอยขีดข่วนที่ไม่อาจลบเลือนได้ ...แต่กระนั้นก็ยังบริสุทธิ์ ไร้ซึ่งมลทิน

ทั้งร่างกาย และจิตใจ

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

"น่าสนใจจริงๆน้า..." รอยยิ้มปรากฎขึ้นบนใบหน้าของชายหนุ่มดังเช่นปกติ เมื่อหลุดจากห้วงของความคิด

"หมายถึงอะไรอย่างนั้นเหรอ ที่ว่าน่าสนใจน่ะ งิน"

เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นทางด้านหลังอย่างไม่ทันตั้งตัว ซึ่งเจ้าของเสียงนั้นจะเป็นใครไม่ได้นอกจากหัวหน้าเพียงหนึ่งเดียวของเขาเอง

"อ้าวๆ หัวหน้าไอเซ็น~ มาแอบฟังกันแบบนี้ไม่ดีนะคร้าบ~~" งินหันหลังกลับเข้ามาในห้องเพื่อมองร่างของอีกฝ่ายที่ค่อยๆเข้ามาใกล้ มือหนาเอื้อมมาสัมผัสบริเวณใบหน้าของเขาอย่างนุ่มนวล

"นั่นสินะ ข้าผิดเอง" ร่างสูงก้มลงจุมพิตที่หน้าผากอีกฝ่ายเบาๆ เป็นการขอโทษ "ว่าแต่เจ้าเถอะสีหน้าแสดงออกมาซะขนาดนี้ เกิดสนใจอะไรเข้าล่ะ บอกข้าได้มั้ย"

มือเรียวยกขึ้นมาสัมผัสกับมือของอีกฝ่าย สีหน้าของงินบิดเบี้ยวเล็กน้อยเพื่อแสดงให้รู้ว่ากำลังครุ่นคิดอะไรบางอย่างอยู่

"ข้าเองก็ไม่ได้คิดจะปิดบังท่านหรอก เพียงแต่ว่า..." คำพูดจบลงเพียงเท่านั้น งินเงยหน้าขึ้นเพื่อดูท่าทีของอีกฝ่าย เมื่อเห็นดังนั้นไอเซ็นจึงพยักหน้าให้เล็กน้อยเป็นการอนุญาติให้พูดต่อ

"เพียงแต่ว่า ท่านก็รู้นิสัยของข้าดี ข้าชอบเล่นสนุกกับ 'เหยื่อ' ของข้าตามแบบของข้า คนเดียว..." เขาจงใจเน้นเสียงคำสุดท้าย ก่อนจะกล่าวต่อไป

"หัวหน้าไอเซ็น คงจะไม่ว่าอะไรนะครับ~"

ร่างสูงส่งยิ้มให้อีกฝ่าย "แน่นอน ไม่ว่าเจ้าจะทำอะไร ข้าก็ไม่ว่าเจ้าหรอก"

"ท่านพูดแล้วนะ~ อย่ากลับคำล่ะ" พูดจบแขนทั้งสองข้างก็เอื้อมไปพาดบนไหล่กว้างของอีกฝ่าย พร้อมยื่นใบหน้าเข้าประทับริมฝีปากของตนกับผู้เป็นหัวหน้า

ความเงียบเข้าปกคลุมบรรยากาศภายในห้องอยู่นาน จนกระทั่งทั้งสองถอนริมฝีปากออกจากกัน

"จริงสิ~ เหยื่อของข้าคราวนี้ท่านรู้จักดีเลยล่ะ~" กล่าวก่อนจะลุกขึ้นยืน และเดินตรงไปยังประตูทางออกของห้อง ใบหน้าในยามนี้ประดับด้วยรอยยิ้มที่แตกต่างจากทุกๆคราว

นัยน์ตาสีน้ำตาลจ้องมองสีหน้าของอีกฝ่ายอย่างครุ่นคิด "ใครงั้นรึ"

งินหันกลับมาตอบด้วยสีหน้าที่บอกได้เพียงอย่างเดียวว่า อันตราย และเมื่อพูดจบเขายกมือขึ้นกวักเป็นการบอกลา ก่อนจะหายไปจากสายตาของผู้เป็นนาย

...
.....

" ฮิ ซึ กา ยะ   โท ชิ โร่ "

TBC(?)

 ------------------------------------------------------------------------

ฟิกนี้เพื่อนมันแต่ให้นุ =w=b

เพราะฉะนั้นเลยได้แพร์ริ่งนี้ออกมา ก๊าก ~=_=~

วาดภาพประกอบเอาใจมัน กำลังบังคับให้มันแต่งต่อ เพราะค้างมาก..!!!

มันบอกมาว่าถ้ามีคนอ่านมันก็จะแต่งต่อ ดังนั้นเราเลยรับหน้าที่แปะ

ปล. สปอยล์ดีเกรย์ยังไม่ออกตอนใหม่ซะที + ดองโตะต่อไป ไม่มีคนอ่าน *กลิ้ง*